Interview Rubén Procopio - Juli 2007

In juli 2007 hadden we de eer een exclusief interview voor de Get and Collect, WDCC Fansite met meester-sculptor Rubén Procopio te hebben. Lees hieronder het volledige interview.

V. Hoi Rubén, dank je voor dit interview, kun je iets over jezelf vertellen?

A. Allereerst bedankt voor de uitnodiging voor dit interview. Ik hoop dat iedereen in Nederland en daarbuiten er plezier aan beleeft. Okee, iets over mezelf. Mijn familie is van Italiaanse afkomst. Zij emigreerden naar Argentinië, ik ben geboren in Buenos Aires en mijn ouders verhuisden naar Los Angeles in 1964 toen ik 4 jaar was, een machtige tijd om in Amerika op te groeien. Sinds die tijd zijn we ook allemaal trots om Amerikaans burger te zijn en hebben we de droom van mijn vader, zijn collega’s, vrienden en familie kunnen verwezenlijken door in Amerika voor een studio als Disney te werken.

Rubén & Genie

Ik groeide op in Burbank en ging naar de katholieke scholen St. Finbar en Providence; hoewel ik veel gereisd heb, woon ik hier nog steeds en slechts enkele blokken van de Disney Studios af. Later kon ik met behulp van beurzen naar Cal Arts (red. California Institute of Arts) en de Art Center College of Pasadena.

Mijn directe familie bestaat uit mijn vader, die ook een sculptor is: ik ben in feite de appel die niet ver van de boom is gevallen. Mijn vader is nu met pensioen, maar hij werkte 35 jaar bij Disney, waar hij meehielp attracties te maken voor de Disney Parken over de hele wereld. Mijn zus Vivian werkte tot voor kort 16 jaar lang ook voor de Disney Studios in verschillende functies, waaronder bij de Animations Research Library (ARL), een bibliotheek waar Disney alle originele kunstwerken opslaat van het allereerste begin tot heden. Ik heb ook een fantastische vriendin, Jeanne, die werkt als bedrijfsjurist en, om het helemaal af te maken, ik heb ook nog een lieve Rottweiler genaamd Britany en een volbloed paard met de naam Rose.

Mijn tijdverdrijf bestaat voornamelijk uit het luisteren naar Old Time muziek, boeken over kunst verzamelen, het kijken naar films uit de jaren 30, 40 en 50, tijd doorbrengen met familie en natuurlijk tekenen en vormgeven.

V. Je vader is een bekend gezicht bij Disney en ook je zus heeft er gewerkt: hoe voelt het om lid te zijn van een Disney familie en deel uit te maken van de Disney historie?

A. Het is een heerlijk gevoel, zoals je je vast voor kunt voorstellen. Tijdens mijn jeugd heb ik dan ook niets anders dan Disney gekend. Tot zover mijn herinneringen teruggaan, komt alleen naar boven dat het leven helemaal draaide om Disney. In de latere jaren, toen we allemaal samen bij Disney werkten, leek het wel alsof de ochtend, middag en nacht (aan de ontbijttafel of tijdens het diner) wederom uit Disney bestonden, omdat we allemaal van elkaar wilden weten hoe de dag bij Disney was geweest. Dus Disney werd zo een beetje een thuis weg van huis voor ons allemaal. Het is de eerste en belangrijkste baan die ik had, en het naar mijn werk gaan was daardoor heel natuurlijk voor mij.

Procopio Family

Terwijl ik opgroeide was het natuurlijk fantastisch om alle verhalen van mijn vader te horen over verschillende dingen, zoals aan welk beeld hij die dag had gewerkt, wat de toekomst zou brengen en natuurlijk de foto’s en familierondleidingen bij Disney elk jaar. Dit alles maakte mijn jeugd tot een fascinerende en inspirerende jeugd. Mijn interesse voor kunst ontwikkelde zich al vrij vroeg en ik kan me gelukkig prijzen met ouders die me steunden en me aanmoedigden om mijn talenten beter en beter te laten worden.

Gedurende de jaren zijn er zowel individuele als gezamenlijke ervaringen geweest met mijn familie en ook gedenkwaardige momenten variërend van genieten van een bepaald beeld/attractie die mijn vader had gemaakt voor een park, een boek dat mijn zus samen had gesteld tot het met elkaar gaan naar de film om te kijken naar een film, waar ik aan had meegewerkt. Disney was de ideale plek om de creativiteit te ontwikkelen en als familie zijn we trots om entertainment te creëren en zo de door Walt Disney ingezette traditie in ere te houden.

V. Hoe ben je eigenlijk zelf bij Disney komen te werken?

A. Met mijn Impala uit 1968! Nee, even serieus, ik volgde dus college aan Cal Arts met een beurs toen Donald Bluth de Disney Studios verliet en daarmee vele van zijn collega animators meenam, waardoor er een gat ontstond bij het Animation department.
Gedurende mijn eerste semester aan Cal Arts legde ik, met een dapper en stoutmoedig gevoel, mijn portfolio voor en tot mijn verbazing werd ik geaccepteerd om deel te nemen aan het animatie trainingsprogramma van Eric Larson. Na twee maanden op proef te zijn geweest, twee tests te hebben afgelegd en intensief met Eric te hebben samengewerkt, leerde ik zoveel over de techniek en het animatieproces dat ik slaagde voor de eindtest en mee mocht werken aan de productie van dat moment, The Fox and the Hound.
Ik heb aan alle karakters mogen werken, maar voornamelijk hield ik me bezig met de jager. Mijn supervisor was Walt Stanchfield, die mijn mentor en vriend werd. Ik had echt geluk met mijn 18 jaren oud: de sfeer en de studio zelf lieten me echt het gevoel hebben van weer naar school gaan.

V. Je werkte als artistic supervisor/character designer/storyboard artist/maquette sculptor/animator/clean-up artist aan meer dan 15 Disney tekenfilms, wat heel bijzonder is te nomen. Je bent duidelijk een multitalent, maar wat vind je nu het leukst en waarom?

A. Dank je voor alle complimenten, het is een goede vraag. Toen ik voor het eerst werd aangenomen had ik een gesprek met Ed Hanson, de toenmalige director of Animation, en ik vroeg hem “wat zijn de mogelijkheden als ik eens rond wil kijken en iets anders dan animatie wil doen?” Hij zei me toen om nu één instrument op te pakken en dat goed te leren spelen. Mijn gedachten op dat moment zeiden me dat ik alle instrumenten wilde bespelen. En tot mijn grote geluk heb ik dat in de jaren daarna ook kunnen doen. Het komt allemaal hierop neer: als je de wil, het talent en de kans had, dan kon je ook van het ene departement naar het andere departement gaan. In mijn geval had ik steeds het gevoel iets geleerd en geabsorbeerd te hebben en weer toe te zijn aan iets nieuws.

Genie

Om terug te komen op je vraag: elk onderdeel van mijn werk heeft z’n uitdagingen en ik hou eigenlijk van alles evenveel, maar een aantal springen er toch wel boven uit. Bijvoorbeeld, het maken van ruwe schetsen waarbij ik met name het acteren en het maken van de bewegingen waardeer. In het maken van een karakter hield ik van het onderzoek en wat het eindresultaat was na blanco papier.
Als supervisor, na jaren aan de tekentafel te hebben gezeten, vond ik het geweldig om met de kunstenaar op hetzelfde niveau te werken. Een ander hoogtepunt was het maken van de maquettes en om deze weer terug te brengen in het animatieproces. Het hoogtepunt van het maken van de maquettes was dat het uiterlijk van het karakter zich ontwikkelde tijdens mijn vormgeving, waardoor het karakter soms door de Supervising Animator Director werd gemaakt en een uitvoerende de laatste fase goedkeurde.

Momenteel is het werken aan comics, wat heel dicht tegen het vroegere animatiewerk aanzit, iets wat mij heel tevreden maakt en het is een levenslange passie van mij, naast sculpten natuurlijk.

V. Was/Is er iemand bij Disney die voor jou als voorbeeld dient of diende? Wie had de grootste invloed op jou bij Disney?

A. Er is zeker iemand : natuurlijk mijn vader, maar er zijn er zoveel geweest. Hier volgt een lijstje met mensen, uiteraard vanwege verschillende redenen.

Toen ik er werkte waren dat Walt Stanchfield, Art Stevens, Eric Larson, Herb Ryman, Blaine Gibson, Walt Paragoy, Dale Oliver, Don Griffith, Wollie Rietherman, Marc Davis. Ik mag mezelf gelukkig prijzen al deze mannen te hebben gekend, en nog veel meer. Walt Stanchfield, bijvoorbeeld, was een geliefd en geweldig kunstenaar en persoon, die zoveel parels van wijsheid in zowel de kunst als ons vakgebied wist te brengen. Art Stevens nam me onder zijn hoede en we hadden onvergetelijke en gedenkwaardige momenten tijdens het werken aan Storyboard sequences.

Ik moet ook, ook al heb ik nooit met hen gewerkt, de volgende Titanen noemen: Bill Tytla, Bill Peet, Eyvind Earle, en Milt Kahl. Zij hadden een enorme invloed op mijn carrière, vooral vanwege het feit dat ik toegang had tot hun werk in de Animation Research Library.

V. Was/Is er iemand buiten Disney die voor jou als voorbeeld dient of diende? Wie had de grootste invloed op jou buiten Disney?

A. Wederom, er zijn er zoveel. Ik moet toch weer zeggen dat dat mijn vader en moeder zijn geweest, die mij van kinds af aan gemaakt hebben tot wat ik nu ben. Ik moet benadrukken, dat naast animatie één van de grootste invloeden op mij comic book art is en dus zal mijn antwoord met name gericht zijn op mensen uit dit werkveld. Ik ben blij goede vrienden te zijn geweest met Alex Toth, mijn favoriete comic book kunstenaar aller tijden. Hij heeft mij laten zien hoe continue tekeningen en panelen gebruikt moeten worden om een verhaal te vertellen. Hij is naar mijn mening één van de beste. Ik kijk nog steeds naar zijn kunstwerken en, hoewel ik het al vaak heb gezien, word ik er nog steeds door gegrepen en inspireert het me.

Er zijn er nog veel meer in dit werkveld die ik respecteer en bewonder, zoals Neal Adams, Jose Luis Garcia Lopez, John Romita, John Bucscema, Irv Novik, Nick Cardy, Carmine Infantino, Joe Kubert, Jim Aparo, en nog veel meer van de Silver Age of Comics. En natuurlijk zijn er ook sculptors uit het verleden met grote invloed, zoals Michelangelo, Canova, Bernini, Donatello, de Franse animalier Barye, en natuurlijk ontelbaar veel anderen uit de Renaissance en omliggende perioden.

V. Je bent onderdeel van het team van de Walt Disney Classics Collection sinds de oprichting, maar hoe raakte je betrokken bij de Walt Disney Classics Collection?

A. Vele jaren geleden werd de Collection opgericht en geleid door het toenmalige hoofd van de WDCC, Suzanne Lee; zij was altijd nauwgezet bezig om elk beeld goedgekeurd te laten worden door de juiste mensen, levend of als dat niet meer ging, door de mensen die het karakter het best kenden. Ik was toen de maquette sculptor van het feature animation department, en dus bracht ze mij de prototypes om een frisse kijk, mijn mening en aantekeningen te krijgen. Sommige aantekeningen waren klein, zoals het aanbrengen van een gat onderaan de schoen van Goofy in het beeld waar hij de trombone bespeelt.
Dat was toen en gedurende de jaren heb ik nooit een beeld vormgegeven, alhoewel Suzanne mij aanbood om beelden te maken voor de collectie: ik was te druk bezig met mijn animatiewerk. Als we een aantal jaren verdergaan, 4 om precies te zijn, toen werd besloten om de handgetekende animatie te verruilen voor computeranimaties, kwam ik beschikbaar en zo werd sculpten een groot deel van die fase van mijn carrière.

V. Wat vind je het leukst aan sculpten?

A. Elk beeld is een uitdaging. Tot op de dag van vandaag word ik nerveus als ik eraan denk, dat ik het karakter vorm zal moeten geven met precies die trekken die zo kenmerkend zijn, maar ook dat ik de klant, de fans en uiteindelijk mijzelf tevreden zal moeten stellen. Ik denk dat mijn favoriete moment de beginfase is, als alles nog lekker ruw is: je hebt de klei voor je en je ziet het vorm krijgen; alleen als je dit zelf ook doet, dan weet je waar ik het over heb. Het is een geweldig gevoel om dit voor je ogen te zien gebeuren. Er wordt veel geduld van je gevraagd en voor en na dat moment kan het soms wel eens vervelend zijn.

Rubén Procopio

V. Maak je gebruik van speciale materialen (bijv. was en klei) als je een beeld maakt en werk je graag in een bepaalde schaal? Is het gebruik van materialen veranderd gedurende de jaren?

A. Ik werk met name met polymeer klei, vooral bekend als Sculpey. Hoewel ik de roze versie gebruik, te koop in de winkel, en jaren geleden de witte gebruikte (toen was alleen deze nog maar verkrijgbaar), bestel ik ook een hoeveelheid direct bij de Polyform Company, die de klei produceert, in een lichtgrijze kleur. Het grijs, dat verkrijgbaar is in de winkels, is naar mijn zin iets te hard en ik vind het dan ook prettiger om met de lichtgrijze variant te werken. Het is gebruikelijk, dat de klant je vertelt in welke schaal er gewerkt moet worden: in bepaalde gevallen valt het krimpen mee en soms moet er veel ingekrompen worden, bij de WDCC is dat hoog, tot wel 15%. Als je de beelden voorstelt, maar dan 15% groter, dan heb je de maat waarin we ongeveer werken en de grootte varieert ongeveer 30cm.

V. Kun je een typische werkdag/werkweek van een WDCC sculptor weergeven?

A. Het preproductieproces kan een overleg met Enesco inhouden, waar zij me het karakter vertellen en een visuele referentie geven van dat karakter: in sommige gevallen willen ze dat ik eerst het karakter vormgeef en teken. Ik begin dan aan mijn persoonlijke onderzoek en kijk naar wat al eerder is gedaan. Dan maak ik een aantal blauwdrukken van het beeld, allen zeer gedetailleerd, waarbij ik alles meeneem zoals base en andere elementen. Dan begint het proces van samenstellen en het maken van een ruwe vorm. Dit duurt meestal 1 tot 2 weken, afhankelijk van de complexiteit van het karakter.
Dan wordt het beeld getoond aan de Art Director, Dave Pacheco, en krijgen we diverse aantekeningen. De uiteindelijke fase, ook weer 1 tot 2 weken, is het clean up proces, waarbij ik het karakter helemaal afwerk. We zijn dus nu in de 4e tot 6e week, afhankelijk van het beeld. Het fijne van Polymer klei is dat je het kunt bakken en dan is het direct klaar om naar de mallenmaker te gaan.

V. Het beeld van Magical Maelstrom is een echt kunstwerk. Echt spectaculair. Hoe was het voor jou om dit beeld te maken? Waren er bepaalde moeilijkheden bij het maken van dit beeld? (klik op de plaatjes hieronder voor een vergroting)

A. Wederom bedankt voor het compliment, dat waardeer ik zeer en ik vind het fijn om te horen, dat je het beeld mooi vind. Toen ik er aan werkte, dacht ik dat het nooit af zou komen met al die bezems. Toen ze me de eerste concept tekening van Dave lieten zien, was de suggestie om een handvol bezems te maken en deze te herhalen maar wel te verkleinen. Ik had het “heldere” idee, niet dat ik er spijt van heb, om van elke bezem een andere pose te nemen, net zoals gebeurt in het animatieproces. De tegenslag die we hadden was, dat het nu veel langer duurde om het beeld te maken, maar hopelijk spreekt het resultaat voor zich. Dit beeld was zeer technisch , waarbij veel kwam kijken en dat is te zien.

V. Je maquette van Ursula maquette maakt deel uit van de permanente collectie van het Smithsonian Institute, wat een enorme prestatie en eer is. Hoe voel je je daarbij? Het komende beeld van Ursula is ook spectaculair, kun je ons iets over het creatieve proces van dit beeld vertellen?

A. Dank je, Dennis, het is erg bijzonder om te weten dat mijn ouders naar Amerika kwamen als immigranten met het idee om voor Disney te werken en dit bewaarheid te zien worden voor mijn vader en zijn kinderen. Het worden van Amerikaans staatsburger en deel uitmaken van de Amerikaanse historie is een eerbetoon aan de droom van mijn ouders en de mogelijkheden in Amerika. Het was een mooie kans om Ursula opnieuw te maken. Het originele beeld was een feest om te maken en zoals al deze beelden, was het de eerste van Ursula ooit gemaakt. Na al deze jaren en het opdoen van ervaring was het super om te weten, dat ik iets nieuws en anders aan haar kon toevoegen. Ik hoop dat ik daarin ben geslaagd.
Een interessant achtergrondverhaaltje: een octopus heeft uiteraard 8 tentakels en ik maakte er 8. Toen ik het aan Dave liet zien, herinnerde hij mij er aan, dat er twee tentakels af waren gehaald om het productieproces te vereenvoudigen, wat ik volledig was vergeten. En zeker weten, je mist de andere twee niet!

Ursula

V. Heb je een favoriete Disney Classic of Classics (Walt era en post-Walt era)? En wat is er zo bijzonder aan voor jou?

A. Als je de films bedoelt, dan is de meest gedenkwaardige film, waar ik ook de meeste werkervaring heb opgedaan toch wel Beauty and the Beast. Niet alleen omdat het een prachtig verhaal is, maar we slaagden er ook in om dat verhaal door middel van animatie zo mooi weer te geven. Deze film en het productieproces leek in het zonnetje te staan en het was geweldig. Ik heb er echt van genoten. Als ik kijk naar de periode van Walt Disney, dan denk ik aan Dumbo, vanwege de eenvoud in uitvoering, stijl, art direction en animatie. Voor mij is het een mooie, simpele en gevoelige film.

V. Heb je een speciaal Disney karakter waar je een maquette van hebt gemaakt en waarom is dit karakter zo bijzonder?

A. Dan moet ik zeggen het Beest, omdat het een uitdaging was en tegelijkertijd heel tevreden stemde.
Ik had met name in het begin een moeilijke tijd met dit beeld, omdat ik begon met dit beeld terwijl Glen Keane, de supervising animator, een aantal basisideeën van het Beest had gegeven.
Sommige versies hadden een lange snuit en sommige weer een korte. De verhoudingen varieerden ook hier en daar. Toen ik uiteindelijk iets had, waarvan ik dacht dat het presentabel was, haalde ik Glen en de directors bij elkaar. Het overleg ging goed, met een paar aantekeningen, maar toen ze mijn kantoor verlieten vroeg ik Glen nog even achter te blijven omdat ik, ook al had ik net aanwijzingen gekregen, nog steeds niet het gevoel had dat ik het ontwerp goed genoeg begreep en dus niet iets zou kunnen maken waar ik ook blij mee zou zijn. Ik legde dit uit aan Glen en in de uren die volgden zaten we bij elkaar, waarbij ik de handen had die de klei vormgaven en Glen met zijn ogen en stem de aanwijzingen gaf. Zo voegden we daar iets toe en op een andere plek haalden we er weer iets af, totdat we uiteindelijk met iets kwamen dat precies goed was. Sterker nog, we besloten om het niet meer aan te raken en het beeld te laten zoals het was, en hoewel het een erg ruwe weergave was had het toch al de goede vorm. Later lieten we het beeld aan de directors zien, ze stemden in en zo kregen we dus de uiteindelijke vormgeving van het Beest. En daarom is deze maquette zo belangrijk geweest.

Rubén Procopio

V. Heb je een bijzonder Disney karakter, dat je graag nog eens voor de Walt Disney Classics Collection zou willen maken en waarom?

A. Jazeker, verschillende. De eerste die bij me opkomt, zou een eerbetoon zijn aan Guy Williams in zijn rol als Zorro. Ik hoop dat die droom ooit nog eens uitkomt, voor de fans van de serie, maar ook omdat ik het geweldig zou vinden, want ik ben een grote fan van het personage.
Andere karakters, die ik ook nog zou willen maken zijn de Hoornkoning uit The Black Cauldron (waaraan ik als animator heb gewerkt), de adelaar Marahute uit The Rescuers Down Under, Rhatigan en zijn hulpje Fidget, Rufus de kat en de Walvis uit The Whale That Sang at the Met en ik ben er zeker van, dat er nog vele andere bekende en onbekende karakters zijn, die nog niet eerder werden gemaakt.

V. Natuurlijk realiseren we ons, dat je Hades

niet vrij bent om informatie te geven over toekomstige WDCC uitgaven, maar kun je ons vertellen of we nog meer van je werk zullen terugzien in de collectie?

A. Absoluut, omdat we bijna een jaar vooruit werken voordat de verzamelaars de beelden zien, kan ik je zeggen, dat ik al veel beelden gemaakt heb voor dit en volgend jaar. Ik krijg nog steeds regelmatig opdrachten van Enesco en ik vind het erg leuk om aan deze serie te werken.

V. Tenslotte, je hebt je eigen studio, Masked Avenger Studios. Kun je iets vertellen over de naamkeuze, geschiedenis en het werk dat je verricht?

A. Toen ik Disney verliet, besloot ik om mijn eigen studio op te richten en ik vond toen dat het een goed idee zou zijn om een website te (laten) maken. Ik liet een goede vriend, die een formidabele ontwerper is, Chris Roberts van RocketDerby.com, de website ontwerpen, samen met visitekaartjes enzovoort. Toen hij me kwam interviewen voor het project, vroeg hij me welke naam ik wilde gaan gebruiken en we bespraken dit een poosje: ik deelde met hem mijn passie voor de gemaskerde helden van toen zoals de Lone Range, Zorro, Green Hornet, Phantom; helden die zonder superkrachten zich inzetten voor de mensheid en helden die een indruk op me achter hadden gelaten toen ik nog kind was. Chris draaide zich om en vroeg me, "waarom noem je het niet Masked Avenger?". Ik vond het een geweldig idee en tot ons beider verbazing was ook de domeinnaam nog beschikbaar en dus sta ik nu bekend als de Masked Avenger, wat natuurlijk niet betekent, dat ik heel de dag rondren met een masker en cape of 's nachts de straat op ga en burgers in nood red! Maar, het is een passende naam, omdat ik niet alleen werk voor Disney, maar ook voor andere bedrijven in de werled van animatie en comics. Klanten van mijn zijn onder andere Warner Bros., Cartoon Network, New Line Cinema, Dark Horse Comics, Moonstone Books, DC Comics, Marvel Comics, King Features, Classic Media, etc. Het mooie ervan is dat ik de mogelijkheid heb om in al die verschillende studios te werken en bekend sta als Ruben Procopio van Maksed Avenger en niet alleen als "zomaar een Disney animator".

V. Bedankt dat je de tijd hebt genomen om deze vragen te beantwoorden: ik en de lezers stellen dat zeker op prijs!

A. Last but not least, heel erg bedankt voor dit interview en voor de goede vragen, het is een eer geweest om dit met jou en de verzamelaars in Europa te delen. Ik hoop ooit jou en andere verzamelaars te ontmoeten in jullie mooie land!

Ben je geïnteresseerd in het werk van Rubén? Kijk dan ook eens op zijn website: www.maskedavenger.com.

Galerij
Hieronder vind je nog een paar bijzondere foto's van maquettes van Ruben: klik op het plaatje om deze te vergroten.